Mistrzowie - rekordziści mniejszych lig, o których w Europie nie słyszeliśmy. Część III

Mistrzowie - rekordziści mniejszych lig, o których w Europie nie słyszeliśmy. Część III

 Kolejny odcinek mistrzów i rekordzistów rozpoczniemy dokładnie tam gdzie ostatnio zakończyliśmy. Nad Morzem Bałtyckim oprócz ligi Estońskiej swoje rozgrywki rozgrywają Litwini, Łotysze oraz Finowie. Tak, w tym ostatnim kraju oprócz popularnych skoków narciarskich, coraz częściej do głosu dochodzi piłka nożna, która powoli może pochwalić się kilkoma sukcesami. Dlatego też celem tego odcinka będzie analiza tych trzech nadbałtyckich lig, a najbardziej skupimy się na lidze fińskiej.

Jako pierwszą przedstawimy ligę litewską. Rozgrywki w tym kraju rozgrywane są od 1922 roku jednak profesjonalna "A lyga" działa od 1991 roku gdy Litwa znów stała się niezależnym państwem po rozpadzie ZSRR. Od tego czasu tytuł mistrza kraju trafiał do sześciu klubów. Rekordzistą jest klub z Kowna. W wiecznej tabeli ligi litewskiej prowadzi natomiast klub ze stolicy czyli Żalgirys Wilno za nim plasują się Suduva Marijampole i Ekranas Ponevezys. Natomiast do najlepszych strzelców ligi należą - Povilas Luksys 195 występów 98 goli, Ricardas Beniusis 216 meczy i 96 goli oraz Arturos Rimkevicius 144 spotkania i 95 bramek. Luksys może być znany niektórym kibicom w Polsce: występował w takich klubach jak : Polonia Bytom czy Wigry Suwałki. Jako że Litwa leży bardzo blisko Polski to kilku piłkarzy oraz trenerów postanowiło spróbować swoich sił w tej lidze. Do najbardziej cenionych szkoleniowców na Litwie zalicza się Marek Zub, który w Polsce trenował GKS Bełchatów czy Widzew Łódź, a na Litwie Żalgirys Wilno. W trakcie pobytu w Wilnie trener Zub dwa razy wywalczył mistrzostwo Litwy w 2013 i w 2014 roku. Za jego kadencji również, klub z Wilna święcił największy sukces w europejskich pucharach o czym przekonał się miedzy innymi Lech Poznań. Z Polskich zawodników występujących w "A lydze" wyróżnić można: Jakuba Wilka, Adriana Mrowca, Kamila Bilińskiego, Arkadiusza Klimka, Macieja Kijewskiego i Janusza Bucholca. Jakub Wilk niegdyś zawodnik Lecha Poznań czy Lechii Gdańsk swoich sił próbował właśnie w Żalgirisie, w którym rozegrał 61 spotkań strzelając 19 bramek. Adrian Mrowiec to  piłkarz znany z takich klubów jak Wisła Kraków, Arka Gdynia czy Ruch Chorzów rozegrał 56 spotkań w lidze litewskie w barwach FC Wilno i FBK Kowno. Kamil Biliński występował natomiast za kadencji trenera Zuba w Żalgirisie i w 46 meczach strzelił 33 bramki. Arkadiusz Klimek znany z Zagłębia Lubin przez kilka sezonów występował w FBK Kowno ale w 30 spotkaniach zdobył 8 bramek. Maciej Kijewski i Janusz Bucholc występowali na Litwie w klubach drugoligowych. W europejskich pucharach kluby z Litwy często spełniają rolę dostarczycieli punktów, jednak zdarzały się wyjątki. W sezonie 2008/2009 FBK Kowno w eliminacjach do LM dotarło do 3 rundy kwalifikacyjnej jednak musieli uznać wyższość duńskiego Aalborga, a w pierwszej rundzie Pucharu UEFA odpadli z Sampdorią Genua. W sezonie 2013/2014 w eliminacjach  do LE startował wspomniany wcześniej Żalgirys Wilno, który wyeliminował Lecha Poznań, ale później musiał uznać wyższość Red Bulla Salzburg. Do pełnej analizy tej ligi brakuje nam tylko zestawienia wszystkich mistrzów oraz ilości tytułów:

 Drugą liga, która również powstała po rozpadzie Związku Radzieckiego jest liga łotewska, a dokładniej "Virsliga" działa od 1992 roku. Najbardziej utytułowanym zespołem jest drużyna ze stolicy Łotwy czyli Skonto Ryga. W tabeli wszech czasów prowadzi jednak zespół Ventspils FK na drugim miejscu jest wspomniane Skonto Ryga, a na trzeciej pozycji plasuje się Metalurg Liepaja. Do najlepszych strzelców ligi zalicza się : Girts Karlsons 158 spotkań i 86 bramek, drugie miejsce zajmuje Kristaps Grebis 187meczy i 81 bramek, a na trzecim miejscu Vits Rimkus 108 występów i 68 goli. Do najlepszych trenerów łotewskiej ligi zalicza się były reprezentant i jeden z najlepszych zawodników w historii łotewskiej piłki, czyli Marians Pahars, który występował w FC Southampton i w 129 występach zdobył 42 bramki. Karierę trenerską rozpoczął jako asystent w Skonto Rydze, by w 2011 zostać pierwszym trenerem zespołu. Od 2013 roku został trenerem reprezentacji narodowej. Wśród polaków, którzy występowali w "Virslidze" wymienić można: Dariusza Łatkę, Arkadiusza Klimka, Damiana Augystyniaka, Bartłomieja Sochyę oraz Damiana Kostkowskiego. Dariusz Łatka znany z występów w Wiśle Kraków, Jagiellonii czy Podbeskidziu. W lidze łotewskiej rozegrał 30 spotkań i strzelił 1 bramkę. Arkadiusz Klimek, który po przygodzie w Lubinie wybrał się na zwiedzanie nadbałtyckich państw, rozegrał 10 spotkań w Liepaji i strzelił 1 bramkę. Damian Augustyniak były zawodnik Odry Wodzisław wystąpił w 9 spotkaniach w barwach Daugavpilsu. Bartłomiej Socha zaliczył tylko 3 występy, a Damian Kostkowski rozegrał tylko jedno spotkanie w lidze łotewskiej. W europejskich pucharach kluby z Łotwy podobnie jak kluby litewskie częściej są dostarczycielami punktów. Chociaż zdarzały się sytuacje kiedy zaskoczyli całą Europę swoimi występami. W sezonie 2008/2009 FK Ventspils w 3 rundzie kwalifikacyjnej ligi mistrzów odpadło z FC Zurich, ale zakwalifikowało się do  rozgrywek grupowych LE. Tam zajęli 4 miejsce za Herthą, Heerenveen oraz Sportingiem Lizbona, zdobywając 3 punkty tracąc 10 bramek, a zdobywając tylko 3. W 2013/2014 Ventspils odpadło w 3 rundzie kwalifikacyjnej do LE z Maccabi Haifą. Skonto Ryga w sezonie 1999/2000 w 3 rundzie kwalifikacyjnej do LM odpadło z Chelsea, a w Pucharze UEFA wyeliminował ich Widzew Łódź. W tym sezonie natomiast drużyna FK Jelgavy uległa w 3 rundzie eliminacyjnej do LE Beitarowi Jerozolima, a wcześniej wyeliminowali Breidablik oraz Slovan Bratysławę. Na koniec zestawienie wszystkich mistrzów ligi łotewskiej:

 Warto wspomnieć, że w lidze cały czas rządziła drużyna Skonto, jednak od sezonu 2005 ich hegemonia została przerwana i do tego  czasu tytuł dzieli się pomiędzy drużyny z Ventspilsu i Liepaji. 

Teraz skupimy się na piłce finlandzkiej. Dokładniej na "Veikaukslidze". Zanim jednak w 1990 nazwa została przekształcona, liga nosiła kilka nazw najpierw: "Jalkapallon", a później "Mestaruussarja". w każdej z tych trzech lig najwięcej tytułów zdobyła drużyna HJK Helsinki. Jednak nie można zapomnieć o TPS Turku, Helsinforgu IK, KuPS Kuopio oraz Kuusysi Lahti. Bez wątpienia najlepszą drużyną w Finlandii nadal jest HJK. Najlepszymi strzelcami ligi są : Brazylijczyk Rafael 272 występy 99 goli, drugi jest Juho Makela 204 mecze i 87 goli, a na trzecim Toni Lehtinen 218 występów i 73 bramki. W tabeli wszech czasów prowadzi HJK przed Inter Turku i FC Lahti. Jednym z najlepszych trenerów jest Rosjanin Aleksey Eremenko Senior, ojciec trzech piłkarzy Alekseya Juniora, Sergeia i Romana Eremenko. Z polskich  piłkarzy, którzy występowali w "Veikaukslidze" są Marek Czekan, który w 1990 został królem strzelców w barwach  Ilves Tampere. a także Michał Sławuta bramkarz, który występował w 5 fińskich klubach na różnych  szczeblach rozgrywkowych. Zapamiętany zostanie za występy w drużynie HAKA. Tomasz Sajdak występował w barwach HJK i w 11 spotkaniach zdobył 5 bramek. Maciej Trusszczyński występował w barwach VPS Turku, jednak bez większych sukcesów. Jeżeli chodzi o fińskich piłkarzy, którzy wyróżniali się w rodzimej lidze to przede wszystkim - Jari Litmanen(były gracz Ajaxu, Barcelony czy Liverpoolu) w 200 występach zdobył 65 bramek.Tacy  reprezentanci kraju jak: Ari Nyman, Mika Vayrynen oraz Mikael Forsell także wpisywali się w statystyki ligi fińskiej. Finlandia w ostatnich latach okazała się łakomym kąskiem dla piłkarzy z Afryki. Takie nazwiska jak: Taye Taiwo, Anthony Annan, Quincy Osei, Abdoulaye Meite czy Aristide Bance bardzo podwyższyli poziom ligi fińskiej. Innymi zawodnikami, którzy występowali w "Veikaukslidze" są Toni Doblas, Daniel Orlund, Freddy Adu, Mike Havenaar oraz Josh Hooiveld. W europejskich pucharach kluby z Finlandii mogą pochwalić się kilkoma sukcesami - w 1984 HAKA Valkeakoski w Pucharze Zdobywców Pucharów odpadła dopiero w 1/4 finału z włoskim Juventusem. W 1986 roku FC Lahti dotarło do 1/4 pucharu Europy, w którym odpadli z Steaua Bukareszt. W 2008 Tampere United w 3 rundzie kwalifikacyjnej do LM odpadło z norweskim Rosenborgiem, a w pierwszej rundzie Pucharu UEFA nie sprostali francuskiemu Bordeaux. Najwięcej występów w pucharach ma rekordzista czyli HJK. W sezonie 1998/1999 występowali w rozgrywkach grupowych LM z PSV, Kaiserslautern i Benficą. Zdobyli 5 punktów zajmując ostatnie miejsce w grupie. Od sezonu 2010/2011 ze zmiennym szczęściem występują w europejskich pucharach. Przez ostatnie 7 sezonów raz wystąpili w rozgrywkach grupowych LE, w których zajęli 3 miejsce za Torino i FC Brugge. W innych sezonach przegrywali rywalizację w trzecich rundach eliminacyjnych czy to do LM czy LE. Za każdym razem odpadali po zaciętej walce z takimi drużynami jak Partizan Belgrad, Celtic Glasgow, Dynamo Zagrzeb, Schalke 04, APOEL Nikozja, Besiktas czy Athletic Bilbao. Na koniec przedstawiam zestawienie mistrzów Finlandii oraz ilość tytułów:

Jak widać Liga fińska coraz lepiej radzi sobie na arenie międzynarodowej, a ich liga coraz częściej przyciąga lepszych zawodników. Do pełni szczęścia kibicom Suomi brakuje tylko jakiegoś sukcesu narodowej reprezentacji w piłce nożnej. 

Podsumowaliśmy kolejne trzy ligi. Następnymi przystankami będą ligi z Wysp Brytyjskich. Takich jak Irlandia, Irlandia Płn czy Walia.  

continue reading Mistrzowie - rekordziści mniejszych lig, o których w Europie nie słyszeliśmy. Część III

Mistrzowie - rekordziści mniejszych lig, o których w Europie nie słyszeliśmy. Część II

Mistrzowie - rekordziści mniejszych lig, o których w Europie nie słyszeliśmy. Część II

Ostatnio poznaliśmy kilku mistrzów z mniejszych europejskich lig. W kolejności czeka jeszcze kilka klubów, które chcę przedstawić szerszemu gronu odbiorców. W tym artykule skupimy się na dwóch ligach z Półwyspu Bałkańskiego, a także na wyspie znad Morza Śródziemnego oraz przeniesiemy się na północną część Morza Bałtyckiego. Precyzując, przeanalizujemy takie ligi jak: Bośniacka, Czarnogórska, Cypryjska i Estońska.

Na starcie skupimy się na dwóch państwach Bałkańskich. Pierwsze z nich czyli Bośnia swoją niepodległość odzyskała w 1992 roku po rozpadzie Jugosławii. Drugie państwo oraz ich liga powstało stosunkowo niedawno, bo w 2006 roku. Wtedy to rozpad ogłosiła Serbia i Czarnogóra. Po rozpadzie Serbia funkcjonuje samodzielnie podobnie jak Czarnogóra. Wracamy jednak do Bośni i Hercegowiny. Liga bośniacka, a poprawniej Premijer Liga funkcjonuje tam od 1994 roku. Jednak na początku istniały 3 ligi: Bośniaków, Chorwatów bośniackich i Serbów bośniackich. W sezonie 1999/2000 mistrza wyłoniono w play-offach między najlepszymi drużynami z ligi bośniackiej oraz Chorwatów bośniackich. Od 2002/2003 roku dołączyli Serbowie bośniaccy i od tego momentu istnieje jedna liga skupiająca kluby ze wszystkich  nacji w Bośni i Hercegowinie. Mistrzostwo jak na razie zdobywało dziewięć klubów. Najwięcej tytułów posiada klub ze stolicy Zeljeznicar Sarajevo. 

Drużyna Zeljeznicaru Sarajevo.

                   

Ten klub prowadzi również w tabeli wszech czasów przed inną drużyną ze stolicy: FK Sarajevo oraz Zrinjskim Mostarem. Do najlepszych strzelców ligi zaliczamy: Brazylijczyka Wagnera Lago, który w 210 występach zdobył 87 bramek, na drugiej pozycji plasuje się Bośniak Elden Adilovic 90 spotkań 48 bramek, a na trzecim jego rodak Sasa Kojkut 109 meczy i 48 bramek. W Premijer Lidze nie występował jak na razie żaden z polskich zawodników. Jeżeli chodzi o talenty pochodzące prosto z
Bośni to jedyną tak naprawdę gwiazdą, która wybiła się z tej mało atrakcyjnej ligi jest: Edin Dżeko, napastnik miedzy innymi takich klubów jak Wolfsburg, Manchester City czy AS Roma. Na nim również opiera się siła ataku w reprezentacji "Żuto Plavi".  W Europejskich rozgrywkach kluby z ligi bośniackiej nie przekonują i jak na razie nie awansowały do rozgrywek grupowych w Lidze mistrzów czy Lidze Europy. Największym sukcesem w europejskich pucharach może poszczycić się Zeljeznicar Sarajevo, który w latach 1984/1985 odpadł w 1/2 finału z węgierskim Videotonem. Ciekawe czy kiedykolwiek Bośniacy doczekają się sukcesu w europejskich pucharach  na miarę Zeljeznicaru. Chwilowo mogą się cieszyć z dość mocnej i coraz lepiej radzącej sobie reprezentacji, która już awansowała na Mistrzostwa Świata. Wiadomo iż piłkarze grający w tej reprezentacji swojego fachu nauczyli się w 90% poza granicami Bośni, jednak coraz częściej widać udział zawodników z Premijer Ligi. Pod spodem przedstawiam zestawienie wszystkich mistrzów oraz ilość tytułów:

Edin Dżeko w barwach reprezentacji.

                                       

Pozostajemy na Półwyspie Bałkańskim i pod lupę bierzemy stosunkowo młodą ligę. Czarnogórcy od 3 czerwca 2006 roku są niepodległym państwem, a w 2007 wyłoniono już pierwszego  mistrza w rozgrywkach ligowych, była nim drużyna FK Zety Golubovci. Jednak w tabeli wszech czasów prowadzą inne drużyny- pierwszy jest: Buducnost Podgorica na drugim Rudar Pljevlja, a na trzecim Sutjeska Niksic. Najlepszymi strzelcami ligi są: Marko Scepanovic 53 występy 24 gole, Ivan Vukovic 48 meczy 24 gole oraz Ivan Boskovic 13 spotkań 22 bramki. W Prvej Crnogorskiej Lidze do tej pory odnotowano występy tylko jednego polskiego zawodnika - Marcina Garucha. Wychowanek Miedzi Legnica przeniósł się w 2016 roku do klubu OFK Grabalj.

Marcin Garucha(w środku)

                    

W 13 występach w lidze zdobył jak na razie jedną bramkę. Jeżeli chodzi  o Europejskie rozgrywki kluby z Czarnogóry pozostają tam bez sukcesów oraz znaczących awansów w rankingach. Czarnogórscy kibice cieszą się natomiast z bardzo dużego i szybkiego rozwoju swojej reprezentacji. Piłkarze "Hrabri Sokoli" bardzo dobrze radzą sobie w kolejnych eliminacjach czy to do mundialu czy do mistrzostw Europy. Nasza reprezentacja już zdołała przekonać się o tym, że Czarnogórcy to naprawdę ciężki orzech do zgryzienia(dwa remisy w meczach eliminacyjnych do MŚ 2014). Czarnogóra występowała dotychczas w czterech rozgrywkach eliminacyjnych do MŚ czy ME. Za każdym razem rozgrywki kończyły się dla niej sporym sukcesem. W 2012 zajęli drugie miejsce w swojej grupie w 2014 zakończyli rozgrywki na 3 miejscu w grupie, a w 2016 na czwartym miejscu i to  było ich  najsłabszym wynikiem. W eliminacjach na mundial w 2018 roku Czarnogóra jak na razie zajmuje drugie miejsce tuż za Reprezentacją Polski, z którą ma do rozegrania jeszcze dwa spotkania. Znając krewki charakter oraz bardzo dobre wyszkolenie techniczne piłkarzy z Bałkanów pewne jest, że jeszcze nie raz zaskoczą piłkarski Świat. Wracając jeszcze na chwilę do  ligi czarnogórskiej przedstawiam zestawienie wszystkich mistrzów oraz liczbę tytułów:

Z Bałkanów przenosimy się nad Morze Śródziemne i skupimy się na lidze cypryjskiej. Protathlima A' Kategorias bo tak nazywają się rozgrywki pierwszej ligi cypryjskiej funkcjonują od roku 1934. Przerwano je w 1941 roku na czas II Wojny Światowej później wznowiono je w 1944 roku. Dwa razy w historii tych rozgrywek nie wyłoniono zwycięzcy, mianowicie w latach 1958/1959 oraz w 1963/1964. Natomiast jeden tytuł mistrza kraju posiada drużyna z Tureckiej Republiki Północnego Cypru - jest nim drużyna Cetinkaya TSK, która tytuł zdobyła w 1951 roku. Jednak największe sukcesy przypisuje się drużynie APOEL-u Nikozja. Drużyna ta ma najwięcej tytułów mistrza kraju w historii rozgrywek oraz osiągnęła największe sukcesy w europejskich  rozgrywkach. Jednak po kolei, w tabeli wszech czasów prowadzi oczywiście APOEL, który wyprzedza inną drużynę z Nikozji- Omonię, na trzecim miejscu znajduje się Apollon Limassol. Jeszcze kilka lat temu Cypr oraz liga cypryjska dla wielu była tylko miejscem znanym z turystyki oraz egzotycznym miejscem, w którym wielu znanych piłkarzy spędzało piłkarską emeryturę. Od kilku sezonów jednak cypryjskie rozgrywki oraz kluby zaliczane są do grona mocnych europejskich średniaków, którzy psują zabawę większym europejskim klubom. Rozgrywki z wyspy położonej na Morzu Śródziemnym w ostatnich sezonach cieszą się niesamowitą popularnością. Coraz rzadziej zaglądają tu piłkarze, którzy chcą dograć do piłkarskiej emerytury, a coraz częściej sprowadza się tu  piłkarzy perspektywicznych i bardzo zdolnych, chcących osiągnąć sukces. Dla potwierdzenia kilka nazwisk, które w ostatnich latach przewinęły się przez rozgrywki ligowe. Z Hiszpanii występowali tacy piłkarze jak: Juanma Ortiz, Adrian Colunga, Tono, Javier Garrido czy  Inaki Astiz. Z Portugalii: Nuno Morais, Paulo Jorge, Nuno Assis, Orlando Sa, Marco Paixao. W zestawieniu znajdują się również Grecy: Alexandros Tziolis, Giannis Arabatzis, Loukas Vyntra oraz Traianos Dellas.

                       

Loukas Vyntra                                                                Traianos Dellas

Nie brak też południowoamerykańskiego zaciągu: Z Argentyny Fernando Cavenaghi, Aldo Duscher. Brazylijczycy: Edmar, Gustavo Manduca, Cesar Santin czy Elias. 
Francuzi: Bruno Cheyrou, Bernard Mendy czy Mathieu Valverde. Holendrzy: Tim deCler, Kevin Hofland, Boy Waterman i Nicky Hofs. Nie brakowało również takich piłkarzy jak: Norweg John Arne Riise czy Iworyjczyk Romaric. Swoje trzy słowa w tej lidze mieli i nadal mają Polacy. Kamil Kosowski(APOEL,Apollon L.), Maciej Żurawski(Omonia N.), Grzegorz Rasiak(AEL Limassol), Wojciech Kowalewski(Anorthosis), Marcin Żewłakow(APOEL), a także Łukasz Gikiewicz, Paweł Kapsa, Łukasz Sosin, Arkadiusz Malarz, Adam Marciniak, Radosław Cierzniak, Maciej Zając, Arkadiusz Piech Mateusz Piątkowski, Marcin Juszczyk, Łukasz Skowron, Roger Guerreiro, Adrian Sikora, Maciej Scherfchen i Adam Stachowiak.

Kamil Kosowski

Maciej Żurawski

    

Jak widać trochę było piłkarzy, którzy grali lub grają w cypryjskiej lidze. Najskuteczniejszym zawodnikiem jest Łukasz Gikiewicz w 32 spotkaniach  strzelił 10 bramek. Na samym czele najlepszych  strzelców jest Brazylijczyk Gustavo Manduca 100 występów i 41 bramek na drugiej pozycji jest Portugalczyk Henrique 122 mecze 40 bramek, trzecie miejsce zajmuje Angolczyk  Freddy 92 spotkania 38 bramek. Najwięcej tytułów mistrza kraju zdobył Cypryjczyk Konstantinos Charalambidis aż 8.

Konstantinos Charalambidis

                                  

Jeżeli chodzi o sukcesy w europejskich  rozgrywkach to kluby z Cypru od kilku sezonów radzą sobie w nich znakomicie. Odkąd w sezonie 2008/2009 Anorthosis Famagusta pierwszy raz w historii awansował do rozgrywek Ligi Mistrzów. Tak do teraz prawie w każdym sezonie Cypr ma swojego przedstawiciela w Europejskich  pucharach. Największy sukces zapewne należy do drużyny APOEL-u Nikozja, który po pierwszym nieudanym sezonie w LM w 2010 roku (4 miejsce, 3 punkty 4:7 w bramkach)odrobili lekcje i w sezonie 2011/2012 zaskoczyli niemal cały europejski kontynent wychodząc z pierwszego  miejsca w grupie, w 1/8 finału wyeliminowali Olympique Lyon, a w 1/4 odpadli z wielkim Realem Madryt. Od tego czasu APOEL nie potrafił powtórzyć sukcesu z przed kilku lat, jednak cały czas zaliczani są do groźnych i nieobliczalnych. Cypryjska piłka jak widać bardzo dobrze się rozwinęła, duży wpływ na to mieli przede wszystkim piłkarze z poza wyspy. APOEL przez ostatnie 8 sezonów w Lidze Mistrzów oraz Lidze Europy występował 6 razy. Pełen sukces. Trzeba również pamiętać o bardzo zaciętym boju APOEL-u z Wisłą Kraków w 2011 roku, po dramatycznej końcówce meczu to Cypryjczycy awansowali do  Ligi Mistrzów. Na zakończenie pozostaje pokazać tylko tabele z wszystkimi mistrzami oraz liczbą tytułów.

Zostawiamy południe Europy i przenosimy się bardziej w zimne rejony Europy. Naszym kolejnym przystankiem będzie liga znad Morza Bałtyckiego. Estonia, tak właśnie tutaj zakończymy drugi  odcinek mniej znanych lig w Europie. Estonia swoje profesjonalne rozgrywki posiada od 1992 roku gdy po rozpadzie ZSRR powstało niepodległe państwo estońskie. Jednak już od 1921 roku do 1940 roku istniała liga estońska, a mistrzostwa Estonii zdobywały drużyny: Tallinna Sport 9 tytułów, Tallinna Estonia 6 tytułów, Tallinna JK 2 tytuły, Olumpia Tartu 1 tytuł i Tartu PJR 1 tytuł. Wracając do czasów nowożytnych najbardziej rozpoznawalnymi klubami są Flora Tallinn i Levadia Tallinn. Te dwie drużyny przewodzą też w tabeli wszech czasów, a za nimi plasuje się Trans Narva. Najlepszymi strzelcami ligi są: Estończyk Maksim Greznov 388 spotkań 239 bramek, Vjateslav Zahovaiko 308 meczy i 209 bramek oraz Tarmo Neemelo 366 spotkań i 180 bramek. Historia polskich  piłkarzy w tej lidze jest niewielka. W 2002 roku w Levadii Tallinn występował bramkarz Damian Jaroszewski. Jednak z Estonii wielu piłkarzy przenosi się do polskiej ligi. Najbardziej znanym nazwiskiem w ostatnich sezonach jest Konstantin Vassilijev, który staje się niekwestionowaną gwiazdą, nie tylko Jagielonii Białystok, ale i całej LOTTO Ekstraklasy. W europejskich pucharach kluby z Estonii rzadko kiedy przedostają się do rozgrywek grupowych. Najbliżej byli w sezonie 2009/2010 kiedy to w drugiej rundzie zasłynęli z wyeliminowania mistrza Polski- Wisły Kraków. 

Pamiętny mecz Wisły Kraków z Levadią Tallinn.

                    

W 3 rundzie kwalifikacyjnej odpadli z węgierskim Debreczynem i nie awansowali do Ligi Mistrzów. W kwalifikacjach do Ligi Europy odpadli w play-offach z tureckim Galatasaray. Na koniec przedstawiam zestawienie wszystkich  mistrzów kraju po 1992 roku wraz z ilością tytułów:

Ligą estońską kończymy dzisiejszy odcinek. Niebawem kolejna część mistrzów - rekordzistów mniejszych lig, o których nie słyszeliśmy.

continue reading Mistrzowie - rekordziści mniejszych lig, o których w Europie nie słyszeliśmy. Część II

Mistrzowie - rekordziści mniejszych lig, o których w Europie nie słyszeliśmy. Część I

Mistrzowie - rekordziści mniejszych lig, o których w Europie nie słyszeliśmy. Część I

  

Każdy kibic piłki nożnej zapewne co tydzień śledzi, a nawet i monitoruje wydarzenia w najważniejszych ligach Europy. Uważnie przypatruje się ulubionym drużynom oraz piłkarzom do których czasem nawet stara się upodabniać i nie da sobie powiedzieć złego słowa na swojego idola. Na kontynencie europejskim istnieją jednak kraje, w których co roku mistrzostwo zdobywają te same drużyny. My natomiast o tych rekordzistach bardzo rzadko otrzymujemy informacje. Dlatego też postanowiłem przygotować zestawienie mistrzów, rekordzistów oraz ciekawostek o drużynach ze słabszych europejskich rozgrywek. Wykaz jest ułożony alfabetycznie dlatego dzisiaj rozpoczniemy od rozgrywek w takich krajach jak : Albania, Andora, Armenia i Azerbejdżan.

Pierwszy kraj do którego powędrujemy to - Albania. Niedawny uczestnik i debiutant EURO 2016 we Francji. Rozgrywki w tym kraju rozgrywane są od 1929 roku. W latach 1937 do 1944 nie rozgrywano spotkań z powodu II wojny Światowej. Najstarszym klubem występującym w Kategorie Superiore jest Skenderbeu Korce, który został założony w 1909 roku. Jednak do najbardziej utytułowanych drużyn należy klub ze stolicy Albanii - KF Tirana. W tabeli wszech czasów drużyna z Korczy wyprzedza drużynę KF Tirany oraz Teuty Durres. Do najlepszych strzelców w historii ligi należą - Chorwat Pero Pejic, który w 129 meczach zdobył 86 bramek, na drugim miejscu jest Albańczyk Daniel Xhafaj 141 spotkań i 72 bramki, a na trzecim miejscu znajduje się jego rodak  Gjorgj Muzaka 185 meczy i 51 bramek. Cała trójka wciąż jest aktywna i zapewne poprawi jeszcze te statystyki. Od sześciu sezonów mistrzostwo trafia do Skenderbeu Korce jednak to FK Tirana jest rekordzistą jeżeli chodzi o tytuły mistrzowskie. Przedstawię tutaj tabelę ze wszystkimi mistrzami Albanii:

Drużyna Skenderbeu jest również jedyną drużyną z Albanii, której udało się awansować do rozgrywek grupowych w europejskich pucharach. W sezonie 2015/2016 awansowali do Ligi Europy. W grupie spotkali się z Lokomotiwem Moskwa, Sportingiem Lizbona i Besiktasem Istambuł w sześciu meczach uzbierali trzy punkty, a stosunek bramek wynosił 4:13.

Trzeba przyznać iż w ostatnich latach postęp poczyniła nie tylko reprezentacja Albanii, ale i cała liga. Kluby z nad morza Jońskiego nie są już chłopcami do bicia. Coraz częściej stają się niewygodnymi drużynami dla europejskich potentatów, aspirujących do gry w Lidze Mistrzów czy lidze Europy.

Powyżej spotkanie z 2015 roku gdy Skenderbeu wygrało 3:0 ze Sportingiem Lizbona w lidze Europy.

Z Bałkanów przenosimy się w Pireneje gdzie położone jest Księstwo Andory. Tak, mały kraj leżący pomiędzy Francją, a Hiszpanią też ma swoją ligę. Mimo iż jest to liga amatorska to Andora posiada rozgrywki w, których występuje osiem zespołów. Rozgrywki ligowe w tym małym państewku rozgrywane są od 1995 roku. Od trzech sezonów mistrzostwo kraju trafia do drużyny FC Santa Coloma. W drużynie dziewięciokrotnego mistrza kraju występuje większość reprezentantów kraju na czele z Ildefonso Limą, najlepszym strzelcem reprezentacji Andory w historii. Ciekawostką natomiast jest fakt iż dla drużyny FC Santa Coloma występuje obecnie, mistrz Świata oraz Europy z reprezentacją "La Roja" czyli Joan Capdevilla.

Po lewej: Joan Capdevila

                                         

Były już obrońca takich klubów jak: Deportivo La Coruna, Espanyol czy Villareal, na piłkarską emeryturę wybrał się w Pireneje. Jeżeli chodzi o europejskie rozgrywki to żaden z klubów z Andory nie przebrnął pierwszych rund kwalifikacyjnych i w najbliższych latach nie powinno się to zmienić. Mistrzostwo Andory dotychczas zdobywało siedem klubów, najwięcej tytułów posiada wcześniej wspomniany FC Sanata Coloma. Poniżej przedstawiam całe zestawienie mistrzów tego księstwa.

Aby przedstawić kolejna ligę to musimy przenieść się aż o 4786 km. na południowy wschód i trafiamy do kraju położonego już w Azji jednak należącego do struktur UEFA od 1992 roku. Gdy po rozpadzie ZSRR stała się niepodległym państwem. W tym samym czasie w kraju położonym na Kaukazie południowym swoje rozgrywki rozpoczęła liga armeńska. Do najbardziej zasłużonych  klubów z pewnością należy Ararat Erewań, który w latach 70-tych święcił największe sukcesy i dotarł nawet do ćwierćfinału Pucharu Mistrzów(czyli odpowiednika dzisiejszej Ligi Mistrzów) w 1974-75. W najnowszej historii jednak Ararat nie jest już tak wielką drużyną. Do rekordzistów należy natomiast Pyunik Erewań z 14 tytułami. W poprzednim sezonie jednak mistrzostwo wywalczyła drużyna Alashkertu Mortuni. Był to zarazem pierwszy tytuł tej drużyny. Strzelcami wszech czasów są oczywiście Ormianie: Mihran Manasyan 86 spotkań 45 bramek, Noryar Gyozalyan 110 meczy i 39 bramek, Narek Beglaryan 96 meczy i 30 bramek. Zawodnikiem, który może się pochwalić największa ilością zdobytych tytułów mistrza kraju jest Sargis Hovsepyan. Jednym z niewielu talentów, któremu udało się zabłysnąć w europejskiej piłce, jest wychowanek Pyuniku Erewań - Henrikh Mkhitaryan, który ma za sobą grę w takich klubach jak Shachtar Donieck, Borussia Dortmund, a teraz Manchester United. Poniżej przedstawiam oczywiście tabelę ze wszystkimi mistrzami kraju:

Mhkitaryan w barwach  Borussi Dortmund.

                                 

Przenosimy się teraz jeszcze dalej na wschód i spoglądamy na państwo położone nad morzem Kaspijskim. Azerbejdżan, które do struktur UEFA dołączyło w 1994 roku, a rozgrywki ligowe rozgrywane są podobnie jak w Armenii od 1992 roku. Odkąd Azerbejdżan uzyskał niepodległość po rozpadzie Związku Radzieckiego rodzima liga cały czas się rozwija, a świadczyć może o tym fakt iż sponsorem ligi jest Unibank Commercial, największy bank w Azerbejdżanie. Do ligi coraz częściej sprowadza się piłkarzy, którzy występowali w mocniejszych klubach z najlepszych europejskich lig lub zawodników z lig południowo- amerykańskich. W całej historii ligi azerskiej występowało już 57 Brazylijczyków. Najsławniejszym jest Reynaldo, który w 79 występach zdobył 47 bramek i przewodzi w tabeli najlepszych strzelców w historii ligi. Za nim plasują się Chilijczyk Nicolas Canales 57 spotkań 32 bramki oraz Gruzin Bachan Tskhadadze 97 meczy i 29 bramek. Tylko Brazylijczyk występuje jeszcze w Premyer Liqasi i może poprawić swój dorobek. Najlepszym trenerem w ostatnich latach jest Gurban Gurbanov były zawodnik i reprezentant kraju i najlepszy strzelec w historii swojej reprezentacji. Warto wspomnieć również o tym iż w tym odległym od nas kraju swój akcent dodali Polacy, którzy występowali w Premyer Liqasi. Marcin Burkhardt, Paweł Kapsa, Adam Banaś, Łukasz Sapela, wszyscy prezentowali kiedyś barwy klubów z Azerbejdżanu. Teraz tylko bramkarz Daniel Pietrzkiewicz reprezentuje barwy Qabali. Jeżeli chodzi o tabele ze wszystkimi mistrzami kraju to  prezentuje się ona następująco:

Qarabag Agdam mistrz sezonu: 2014, 2015, 2016

                                           

Wcześniej wspominałem, że kluby z Azerbejdżanu poczyniły bardzo duże postępy jeżeli chodzi o rozgrywki i to nie tylko krajowe ale i europejskie. Od 2012 roku tylko raz zabrakło drużyny znad morza Kaspijskiego w rozgrywkach grupowych w Europie. W sezonie 2012/2013 pierwszy raz do  rozgrywek Ligi Europy awansowała ekipa Neftchi Baku, która w swojej grupie zajęła 4 miejsce z dorobkiem trzech punktów i stosunkiem bramek 4:8. W sezonie 2014/2015 do Ligi Europy awansowała drużyna Qabali, która była bliska sprawienia sensacji i awansu do dalszej fazy Ligi Europy jednak zajęła 3 miejsce w grupie z dorobkiem 6 punktów i stosunku 3:5 w bramkach. W kolejnym sezonie Qabala nie zdołała powtórzyć sukcesu z poprzednich rozgrywek i uzbierała tylko 2 punkty i strzeliła zaledwie 2 bramki tracąc aż 12. W tym sezonie Qabala znów awansowała do Ligi Europy i po 4 spotkaniach ma 0 punktów, a stosunek bramek wynosi 4:9. Widać jednak że drużyny z Azerbejdżanu stają się coraz mocniejsze sprowadzają coraz to lepszych zawodników i za kilka lat możemy doczekać się reprezentanta w elitarnej Lidze Mistrzów o ile UEFA nie zmieni za bardzo systemu kwalifikacji. 

                               

Patrząc na te cztery przedstawione powyżej ligi jasno można stwierdzić, a wręcz widać to gołym okiem, że największe postępy poczyniły: liga albańska i azerska, które mogą pochwalić się przedstawicielami w europejskich rozgrywkach. Liga andorska i armeńska jeszcze będą musiały długo poczekać na godnego przedstawiciela. Wątpliwe nawet czy kiedykolwiek się doczekają. Wracając jeszcze na chwile do Albanii i Azerbejdżanu trzeba przyznać, że pokazują iż futbol może dobrze funkcjonować nawet w tak odległych nam nacjach. Fakt Albania i Azerbejdżan ostatnio bardzo mocno rozwinęły się gospodarczo, ekonomicznie i turystycznie, a to napędza do dalszego  rozwoju - choćby sportowego. Inne kraje już biorą z nich przykład i dlatego też w europejskiej piłce klubowej oraz reprezentacyjnej nie ma już słabych drużyn i z każdym trzeba walczyć o każdy skrawek boiska. 

Jak wspomniałem już wcześniej inne mniejsze kraje coraz częściej dobijają do drzwi europejskich  rozgrywek dlatego też w kolejnej części przedstawimy rekordzistów oraz mistrzów z takich państw jak: Bośnia i Hercegowina, Cypr, Estonia i wielu wielu innych.

  

continue reading Mistrzowie - rekordziści mniejszych lig, o których w Europie nie słyszeliśmy. Część I

Lucien "Cudotwórca" Favre - trener, który woli budować niż przyjść na gotowe.

Lucien "Cudotwórca" Favre - trener, który woli budować niż przyjść na gotowe.

Piłkarskie środowisko trenerów lub menedżerów dzieli się na wiele poszczególnych grup, które przedstawiają nam ludzi pracujących na miano legend:Sir Alex Ferguson, Arsene Wenger, Carlo Ancelotti czy młodych trenerów z sukcesami takich jak: Pep Guardiola, Luis Enrique, Diego Simeone czy Zinedine Zidane. Są również trenerzy, którzy po zakończeniu kariery piłkarskiej zamienili murawę na ławkę trenerską. Znakomitymi przykładami są choćby: Gio van Bronckhorst, Philip Cocu, Frank de Boer czy Ryan Giggs. Są też trenerzy, którzy przez wielu nazywani są cudotwórcami i takim właśnie trenerem jest bohater tego tekstu czyli Lucien Favre.

Lucien Favre.

                             

Szwajcar, który swoją karierę piłkarską zakończył w 1991 roku, a już rok później zaczął trenować szwajcarski 4.ligowy Echallens, później przeniósł się do Yverdon Sports, Servette Genewa by swoją poważną przygodę na ławce trenerskiej rozpocząć w mieście Zurych i drużynie "Złotych lwów". Od 1 lipca 2003 roku objął stery w drużynie biało-niebieskich i wprowadzał swoją wizję gry. Pierwszy sezon pod wodzą Favre'a drużyna z Zurychu zakończyła na 4 miejscu. W kolejnym sezonie popularni "Zuri" zajęli 5 miejsce jednak sezon 2005/2006 to już pełen sukces Luciena Favre'a oraz jego piłkarzy. Udało im się zdetronizować coraz to lepszą drużynę z Bazylei. Cała Szwajcarii myślała, że był to tylko jednorazowy wybryk. Nic bardziej mylnego. FC Zurich w kolejnym sezonie obronił tytuł mistrza kraju, a do pełni szczęścia zabrakło tylko awansu do elitarnej Ligii Mistrzów.

Piłkarze Zurychu po mistrzostwie w 2007 roku.

                             

Krajowy sukces z drużyną z Letzigrund Stadion został oczywiście zauważony przez wielu działaczy europejskich klubów, którzy zainteresowali się usługami Luciena Favre'a. Najlepszą ofertę złożyła drużyna ze stolicy Niemiec. Działacze Herhty BSC Berlin widzieli w szwajcarskim trenerze nadzieję na lepsze jutro. Od sezonu 2007/2008 Favre rozpoczął pracę w stołecznym klubie. Pierwszy sezon okazał się o wiele trudniejszy niż ten w Zurychu. Tylko 10 miejsce - dla włodarzy i kibiców Herthy było niewystarczające. W kolejnym sezonie jednak Favre pozmieniał i dołożył kilka brakujących puzzli, a drużyna z Berlina wyglądała o wiele lepiej. Końcowy wynik to 4 miejsce premiowane wtedy awansem do Ligi Europy. Kolejne schody zaczęły się w nowym sezonie kiedy to po kilku porażkach z rzędu Lucien Favre opuścił klub z Berlina. Powód - właściciele sprzedali ważnych dla niego  piłkarzy co spowodowało iż przegrał pierwsze sześć spotkań i podał się do dymisji.

Lucien Favre i Andrey Voronin.

                      

Na nowego pracodawcę czekał do 14 lutego 2011 roku. Wtedy to pogrążona w kryzysie Borussia Moenchengladbach zakontraktowała Favre'a, który miał się stać ratownikiem niczym z amerykańskiego serialu. Popularne "źrebaki" zajmowały w tym czasie ostatnią pozycje w lidze bez perspektyw na utrzymanie. Okazało się że Szwajcar dokonał cudu, utrzymał drużynę Borussi w 1. Bundeslidze po wygranych barażach z Vfl Bochum.

Lucien Favre i piłkarze M'gladbach świętują utrzymanie w Bundeslidze.

                      

W kolejnym sezonie dokonał kilku korekt w składzie Borussi i zakończył sezon na wysokim 4. miejscu w tabeli. Dostał również kolejną szansę walki o awans do Ligi Mistrzów, który zakończył się odpadnięciem po dwumeczu z Dynamem Kijów. Lucien Favre kontynuował swoja pracę z popularnymi "źrebakami". Sezon 2012/2013 to tylko 8. miejsce w tabeli i brak jakiegokolwiek awansu do europejskich pucharów. Kolejny sezon zaprowadził podopiecznych Favre'a na 6. miejsce w tabeli i zagwarantował walkę o ligę Europy. W europejskich pucharach odpadli w 1/32 z późniejszym triumfatorem rozgrywek - czyli FC Sevilla. Sezon 2014/2015 zakończył się znakomicie dla Borussi, zajęła wysokie 3 miejsce premiowane bezpośrednim awansem do Ligi Mistrzów. Favre mógł świętować największy sukces klubu. Osiągnięcia szwajcarskiego trenera oczywiście nie mogły zostać niezauważone przez ekspertów w Niemczech. Favre został wybrany najlepszym trenerem sezonu 2014/2015 w 1. Bundeslidze. Nowy sezon miał przynieść piłkarzom z Borussia-Park jeszcze więcej powodów do radości. Jednak kilku piłkarzy zmieniło barwy klubowe (Reus-Dortmund, Dante-Bayern, Neustadter-Schalke, ter Stegen-Barcelona) i podopieczni Favre'a w nowy sezon weszli z niechlubnym rekordem klubu. Przegrali 5 razy z rzędu w lidze, a w Lidze Mistrzów również wysoko ulegli drużynie z Sevilli. Lucien Favre po raz kolejny podał się do dymisji i zrezygnował ze stanowiska trenera Moenchengladbach i pozostawił klub, który ze słabiutkiej drużyny stał się prawdziwym postrachem Bundesligi. Jego miejsce na ławce trenerskiej zajął Andre Schubert - trener młodzieżowej drużyny i to on poukładał Borussię na nowo, najpierw jako trener tymczasowy, a po kilku dobrych wynikach otrzymał od włodarzy szansę na dłuższą pracę. Lucien Favre natomiast znów na chwilę zniknął z oczu szerszej publiczności.

Lucien Favre jeszcze jako trener M'gladbach.

                     

Analizując dotychczasowe osiągnięcia szwajcarskiego trenera trzeba napomknąć o tym iż za każdym razem gdy tylko coś w klubie, który trenował poszło nie po jego myśli to Favre rozmyślał się i podawał się do dymisji. W Hercie Berlin, skończyło się to tragicznie gdyż po odejściu Favre'a klub ze stolicy nie potrafił się pozbierać i spadł do 2. Bundesligi. Inaczej natomiast rozwinęła się sytuacja w klubie z Zagłębia Ruhry, mimo odejścia ważnych ogniw oraz trenera "cudotwórcy" klub znalazł człowieka, któremu zaufano i dano pole do popisu, a on odwdzięczył się kolejnym awansem do Ligi Mistrzów. Zatem można podejrzewać że Favre tak naprawdę wiedział, że jego rola w drużynie Borussi dobiegła końca, a Andre Schubert będzie jego idealnym następcą.

Andre Schubert i Lucien Favre.

                                                 

Po odejściu z Moenchengladbach, wszyscy eksperci zastanawiali się do jakiego klubu trafi Favre, podobno przygotowano dla niego ofertę w Bayernie Monachium. Favre jednak jest trenerem, który woli budować niż przyjść na gotowe. Dlatego też obrał kierunek w stronę Lazurowego wybrzeża, a dokładniej zakotwiczył w Nicei. Od 1 lipca 2016 roku został szkoleniowcem młodej i perspektywicznej drużyny, która już w sezonie 2015/2016 zajęła wysokie 4. miejsce, a gwiazdą drużyny był Hatem Ben Arfa. Jednak francuski pomocnik zdecydował się na transfer do bogatszego Paris Saint Germain. Favre na stanowisku zastąpił Claude'a Puela, który przyjął propozycję angielskiego Southampton. Szwajcar miał być idealnym następcą francuza. Innym ciekawym faktem jest to, że Favre zawsze obejmował drużyny pogrążone w kryzysie lub mające nikłe szanse na poprawę swojej gry i doprowadzał je do małych sukcesów w Europie ale bardzo ważnych na krajowym podwórku. Okazuje się, że początek sezonu dla drużyny "Les Aiglons" pod wodzą Favre'a jest bardzo spektakularny. Drużyna z Nicei zanotowała jak na razie w 11 meczach Ligue1 : 9 zwycięstw, 2 remisy, 0 porażek. W lidze Europy natomiast po trzech spotkaniach mają: 1 zwycięstwo i 2 porażki. Może tutaj Lucienowi Favre uda się zbudować drużynę, która przerwie dominacje PSG. Szwajcarski trener do Nicei sprowadził swojego byłego piłkarza z czasów Moenchengladbach, mianowicie Dante, który po przygodzie w Bayernie oraz Wolfsburgu przeniósł się do Francji. Oprócz Brazylijczyka Favre otrzymał od włodarzy zawodnika, który znany jest ze swojego ciężkiego charakteru. Jest nim Mario Balotelli, który w Nicei próbuje odbudować swoja formę i trzeba przyznać,że wychodzi mu to całkiem sprawnie. Włoch w 5 spotkaniach Ligue 1. strzelił już 6 bramek i jest obok Allasane Plei i Wylana Cypriena głównym motorem napędowym "Le Gym". Lucien Favre swój projekt buduje w oparciu o młodych zawodników. Średnia wieku wynosi 23,7 ale nie brakuje mu również doświadczonych zawodników takich jak wspomniany wcześniej Dante, Mathieu Bodmer, Paul Baysse czy Simon Pouplin.

od lewej: Prezes Riviere, Mario Balotelli i Lucien Favre.

                                                

Od kilku sezonów w Nicei marzy się o tym by klub znów walczył o najwyższe cele i nawiązał do sukcesów z lat 50, kiedy to czterokrotnie zdobywali mistrzostwo Francji. Ostatni pamiętny sukces drużyny z Lazurowego wybrzeża przypada na rok 1997 i triumf w Pucharze Francji. Prezes klubu Jean-Pierre Rivere robi wszystko by Nicea wróciła do elity francuskiej piłki. W 2013 roku kibicom i zawodnikom sprezentował nowy stadion - Alianz Riviera mieszczący 35,624 widzów. Później zaczął sprowadzać piłkarzy, którzy mieli prowadzić "Les Aiglons" na szczyt. Kto wie może w tym sezonie pod wodzą Luciena Favre'a kibice będą świętować jakiś sukces w postaci awansu do Ligi Mistrzów, a może i nawet mistrzostwa kraju.

Lista piłkarzy, którzy wychowali się pod skrzydłami Luciena Favre'a jest bardzo długa, kilka nazwisk trzeba jednak wymienić ponieważ teraz znani są oni szerszej publiczności. W Zurychu warto wspomnieć o :Gokhanie Inlerze, Xavierze Margairazie, Blerimie Dzemailim oraz Brazylijczyku Raffaelu, który za Favrem podążył do Herthy oraz Borussi Moenchengladbach.

Favre i Raffael.

                       

W Berlinie warto jeszcze wspomnieć o Łukaszu Piszczku. Natomiast w Borussi Moenchengladbach lista piłkarzy prezentuje się następująco: Marc-Andre Ter Stegen, Dante, Marco Reus, Roman Neustadter, Patrick Hermann, Granit Xhaka, Chrisoph Kramer, Mahmoud Dahoud czy Thorgan Hazard.

Nowymi nazwiskami w Nicei, które będzie się kojarzyć w Europie są :Yoan Cardinale, Malang Sarr, Ricardo Pereira, Michael Seri, Wylan Cyprien, Alassane Plea,Younes Belhanda, Vincent Koziello czy Valentin Eysseric. 

od lewej: Sarr, Ricardo Pereira, Cyprien, Plea, Balotelli.

                        

Miejmy tylko nadzieję że prezes Riviere będzie spełniał oczekiwania trenera Favre'a. Wtedy szwajcar na pewno będzie chciał długo współpracować z drużyną Nicei, a korzyści z tej współpracy mogą przełożyć się na wielki sukces klubu znad Lazurowego wybrzeża. Jeżeli jednak prezes oraz działacze będą tylko próbowali dobrze zarobić na sukcesie klubu wtedy na 100% Lucien Favre znów sam zrezygnuje i poda się do dymisji, a Nicea będzie szukać nowego szkoleniowca. Szwajcar natomiast poszuka kolejnej przeciętnej drużyny z, której zbuduje ciekawą drużynę licząca się w krajowych rozgrywkach jak i europejskich pucharach. 

continue reading Lucien "Cudotwórca" Favre - trener, który woli budować niż przyjść na gotowe.