Piłkarskie rodzeństwa, znani kontra nieznani, vol. 6

Piłkarskie rodzeństwa, znani kontra nieznani, vol. 6

Tak jak ostatnio wspominałem, kolejnym przystankiem naszej przygody z piłkarskim rodzeństwem będzie kraj, w którym piłka nożna ewoluowała. W Holandii odkryto bardzo innowacyjne podejście do futbolu, wymyślone jeszcze w latach 60 czy 70 tych. To wtedy właśnie narodził się futbol totalny, który zmienił futbol na całym Świecie na zawsze. Jednak w kraju tulipanów nigdy nie zauważono za to tytułów, które zarywały by gabloty w klubowych  korytarzach. Odwrotnie wręcz Holandia doczekała się tylko jednego sukcesu na wielkiej imprezie(Euro 1988), oraz kilku w klubowej piłce, a było kim straszyć. Podobnie jak w innych krajach, tak i w Holandii do wielkiej europejskiej piłki włączało się rodzeństwo pełne talentu. Jednak podobnie jak reprezentacja tak i rodzeństwo nie radziło sobie z presją bycia na szczycie.

Clarence Seedorf i Chedric Seedorf

Na pierwszy ogień opiszę braci wywodzących się z Surinamu. Starszego z nich chyba nie trzeba przedstawiać ponieważ każdy wie czego dokonał Clarence. Wychowanek popularnej szkółki Ajaxu z którym zdobył ligę mistrzów, dwa mistrzowskie tytuły. Potem przeniósł się na jeden sezon do włoskiej Sampdorii, by szybko powędrować do wielkiego Realu Madryt. Kolejne sukcesy z Realem w postaci mistrzostwa kraju, klubowego mistrzostwa Świata oraz kolejnego tryumfu w lidze mistrzów. Po czterech latach w stolicy Hiszpanii, Clarence zdecydował się na transfer do włoskiego Interu, o dziwo były to trzy sezony bez sukcesu. Dlatego też Clarence zdecydował się przenieść do lokalnego wroga Interu czyli AC Milan, z którym zdobył dwa mistrzostwa Włoch, dwa razy wygrał ligę mistrzów, dwa razy zdobył klubowe mistrzostwo Świata. Jest jedynym piłkarzem w Europie któremu udało się wygrać cztery razy ligę mistrzów z trzema różnymi klubami. Do pełni sukcesu brakuje mu tylko wielkiego sukcesu z reprezentacją. W 2000 roku na Euro we własnym kraju "Oranje" z Clarencem w składzie odpadli w półfinale po rzutach karnych z włochami. Karierę zakończył w 2013 roku w barwach brazylijskiego Botafogo. Młodszy o siedem lat Chedric poszedł w ślady brata. Karierę rozpoczął w Ajaxie, później Real i Inter. W żadnym z tych potęg nie przekonywał. Dlatego musiał szukać swoich szans w mniej popularnych klubach. Chedric swoją karierę kontynuował w NAC Breda, później obrał drogę po mniejszych klubach włoskich, takich jak Legnano i Pergolettese. Kolejnymi krótkimi przystankami w jego karierze okazały się Oostende(Belgia), Cambuur(Holandia), Evian TG(Francja), Haarlem(Holandia), by na kolejne dwa lata wrócić do Włoch i reprezentować barwy Monzy. Od 2011 roku pozostaje bez klubu. Clarence natomiast po zakończeniu swojej piłkarskiej kariery, postanowił zająć się trenerką. W sezonie 2013/2014 próbował swoich sił w Milanie, ale jak wielu jego poprzedników bezskutecznie. Od 2016 pracuje w chińskim Shenzhen FC. Rodzina Seedorf ma bardzo wielu przedstawicieli w futbolu(Clarence posiada dwóch kuzynów Stefano i Jurgena, oraz jest wujkiem Regilia), jednak żaden z nich nie jest tak znany jak Clarence Seedorf.

 

Marc Overmars i Edwin Overmars

Pewnie każdy z was wie że reprezentacja i kluby z Holandii zawsze stawiały na szybkość i technikę na pozycji skrzydłowego. Nie inaczej było u Marc'a Overmars'a, który swoimi umiejętnościami wykazywał siłę w takich zespołach jak Ajax, Arsenal czy Barcelona. Wychowanek holenderskiego GoAhead Eagles do  największych sukcesów może przypisać sobie trzy mistrzostwa Holandii, zwycięstwo w lidze mistrzów i zdobycie klubowego mistrzostwa Świata z Ajaxem oraz mistrzostwo Anglii z Arsenalem. Jest on jednak kolejnym piłkarzem złotego pokolenia holendrów, któremu nie udało się wyprowadzić reprezentacji na sam szczyt. Marc występował na tym samym turnieju co Clarence w 2000 roku, gdy Holendrzy mieli bardzo mocną drużynę, a jednak nie udało im się osiągnąć końcowego sukcesu. Marc swoją karierę zakończył w 2009 roku po wielu przewlekłych kontuzjach kolana. Aktualnie jest dyrektorem technicznym w Ajaxie Amsterdam. Starszy z braci Overmars, Edwin swoją karierę rozpoczął w GoAhead Eagles, później przeniósł się do Heraclesu Almelo i tam zakończył karierę z powodu kontuzji w wieku 25 lat. Trzeba przyznać że dwójka braci Overmars miała wielkiego pecha co do kontuzji i urazów co nie pozwoliło im na osiągnięcie większych sukcesów.

 

Jimmy Floyd Hasselbaink i Carlos Hasselbaink

Kolejne rodzeństwo wywodzące się z Surinamu, to para napastników. Carlos starszy o trzy lata od Jimmy'ego Floyd'a karierę rozpoczynał w AZ Alkmaar. Tam jednak nie dano mu za wielu szans gry co spowodowało iż musiał szukać sobie nowego pracodawcy. Przeniósł się do Telstar, potem VV Venlo oraz FC Utrecht. Najdłużej występował w drużynie Haarlem, dla którego w 44 meczach zdobył 8 bramek. Karierę zakończył w lipcu 2004 roku, nie wpisując się w karty historii futbolu. Jimmy Floyd natomiast karierę rozpoczął w Telstar, by potem przenieść się do  AZ Alkmaar. Holenderska liga to jednak nie był jego cel, dlatego przeniósł się do Boavisty Porto, tam jego dobre występy przykuły uwagę angielskich menedżerów. Wykupiony został przez Leeds United dla którego występował przez dwa sezony, by odejść do klubu ze stolicy Hiszpanii, tym razem było to Atletico. Przygoda trwała jednak krótko, tylko jeden sezon i ponowny powrót do Anglii, tym razem Chelsea Londyn. Tam przez cztery sezony uzbierał 74 bramki w 154 występach i był jednym z ulubieńców publiczności. Gdy Chelsea wchodziła w fazę mocnej przebudowy spowodowanej zastrzykiem gotówki Romana Abramowicza, to i Jimmy musiał pożegnać się z drużyną. Przeniósł się do  Middlesbrough w której występował przez dwa sezony. Kolejnym przystankiem w karierze był Charlton, a na koniec przeniósł się jeszcze do walijskiego Cardiff City. Karierę zakończył w 2008 roku. Od 2011 roku swoich sił próbuje jak trener. Aktualnie zajmuje posadę w Londyńskim QPR. W reprezentacji obydwoje bracia nie zabłysnęli. Podobnie jak rodzina Seedorf, tak i rodzina Hasselbaink może pochwalić się piłkarskimi korzeniami. Oprócz Carlosa i Jimmy'ego Floyda jest dwóch bratanków Nigel i Marvin Hasselbaink, którzy grają w holenderskiej Eredivise.

 

Royston Drenthe i Giovani Drenthe

Straszego z braci Drenthe czyli Roystona kojarzycie pewnie z krótkich występów w Realu Madryt do którego przeniósł się z Feyenoordu Rotterdam. Za czasów gry w Realu, Royston pojechał z młodzieżową reprezentacją Holandii na mistrzostwa Europy i został wybrany najlepszym zawodnikiem tego turnieju wygrywając oczywiście ze swoja reprezentacją cały turniej. Jednak dalsza część jego kariery nie była już tak bogata w trofea i nagrody. Udało mu się zdobyć z Realem tytuł mistrzowski w Hiszpanii oraz superpuchar Hiszpanii, jednak to wszystko czym może się pochwalić. Z Hiszpanii przeniósł się do angielskiego Evertonu, by po jednym sezonie zmienić Anglię na Rosję i grę dla odległej Ałanii Władykaukaz. By znów z powrotem po roku wrócić do  Anglii. Grał m. in. w Reading i Sheffield Wed., kolejną przygodą w jego karierze był wyjazd do Turcji i barwy Kayserispor. Jego jak na razie ostatnim przystankiem był Baniyas z Emiratów Arabskich. Od lipca 2016 pozostaje bez klubu. Jego młodszy o trzy lata brat Giovanni też nie może określić swojej kariery jako fenomenalna czy fantastyczna. Osiągnięcia klubowe bowiem zbiera tylko w klubach z Surinamu z których wywodzi się rodzina Drenthe. Ciekawym jest to że w reprezentacji Surinamu, Giovanni wystąpił 15 razy i strzelił 4 bramki. Royston to jeden z tych zawodników którzy na lata mieli być ostoją reprezentacji "Oranje", a zawiedli na całej linii. Warto dodać że mocno z rodziną Drenthe związany jest były znakomity pomocnik reprezentacji pomarańczowych, Edgar Davids. Natomiast bracia Drenthe to kuzyni kolejnych braci  Georgino i Giliano Wijnaldum.  

      

Georgino Wijnaldum i Giliano Wijnaldum

Jeżeli już wspomniałem o tej dwójce to i warto ich opisać, w przeciwieństwie do kuzynostwa, bracia Wijnaldum starają się by ich kariery nie skończyły się tak szybko jak Roystona dla przykładu. Młodszy z braci Giliano po występach w Alkmaar, Groningen oraz Go Ahead Eagles, postanowił przenieść się do Vfl Bochum. Do sukcesów może zaliczyć zdobycie pucharu Holandii z AZ Alkmaar w 2013 roku. Starszy z braci Georgino po występach  w młodzieżowej drużynie Feyenoordu, potem przejściu do pierwszej drużyny i dobrych kilku sezonach na pozycji skrzydłowego, niespodziewanie zmienił barwy klubowe i przeniósł się do PSV Eindhoven. Po czterech sezonach gry w PSV, Georginio za kierunek obrał sobie Anglię i przeszedł do Newcastle United. Występował tam tylko przez jeden sezon i po spadku popularnych "Srok" do pierwszej ligi, skorzystał z okazji i przeniósł się do Liverpoolu. Z reprezentacją Georginio zdobył trzecie miejsce na MŚ w 2014 roku. Jako potwierdzenie, że jest nadzieją reprezentacji powinna świadczyć nagroda za najlepszego zawodnika ligi holenderskiej w 2015 roku. W reprezentacji  pomarańczowych zaliczył 30 występów i strzelił 6 bramek.

 

Siem de Jong i Luuk de Jong

Kolejne rodzeństwo, które po pierwsze miało zwojować ligę holenderską, a później brylować w którymś z wielkich  europejskich potentatów. O ile to pierwsze jeszcze w miarę się udało. Siem zdobył już cztery tytuły mistrzowskie z Ajaxem, oraz puchar Holandii, a Luuk, trzy tytuły mistrzowskie, dwa z PSV, a jedno z Twente, oraz puchar Holandii z Twente. Natomiast nie zwojowali jeszcze żadnego europejskiego potentata. Siem po udanych sezonach w Ajaxie postanowił przenieść się do  Newcastle, gdzie wiązano z nim spore nadzieje. Kontuzja kolana jednak zatrzymała jego karierę i nie pozwoliła na zwojowanie
Premiership. Po czterech sezonach spędzonych w barwach "Srok" wypożyczony został na ten sezon do PSV Eindhoven, notabene największego wroga Ajaxu, w którym Siem się wychował. Luuk, wychowywał się w De Graafschap, by potem przenieść się do  Twente Enschede, z którego wykupiła go niemiecka Borussia M'Gladbach. Po dwóch sezonach spędzonych w Bundeslidze, został wypożyczony do klubu starszego brata, czyli Newcastle, z którego w 2014 przeniósł się do PSV Eindhoven. W końcu obydwoje będą mieli szansę na wspólne występy. W reprezentacji "Oranje" razem już występowali. Ciekawe czy doczekamy się wspólnych sukcesów braci de Jong.

Wesley Sneijder, Jeffrey Sneijder i Rodney Sneijder

Teraz trójka braci, z których pierwszego na pewno nie muszę przedstawiać, dlatego zostawię go na koniec. Drugi z braci, a tak naprawdę najstarszy Jeffrey, zakończył już swoją karierę w wieku 33 lat. Karierę rozpoczynał oczywiście w Ajaxie. Jednak nie otrzymał szansy na dłuższą grę w pierwszej drużynie i przeniósł się do Telstar, potem Stormvogels, RKC Waalwijk i FC Den Bosch, w żadnym z tych zespołów się nie sprawdził, a na koniec swojej kariery grał w czwartoligowym Elinkwijk. Nie odnotował większych sukcesów w swojej karierze. Najmłodszy z braci 25 letni Rodney, swoją karierę rozpoczynał oczywiście w Ajaxie, z którego w 2011 roku wykupił go Utrecht. Po jednym sezonie przeniósł się do RKC Waalwijk, później zaliczył dwa sezony w Almere City oraz jeden sezon w szkockim Dundee United. W reprezentacji grał tylko młodzieżowo, niestety bez sukcesów. Teraz próbuje odbudować swoją karierę w klubie z Utrechtu. Tym najbardziej utytułowanym i rozpoznawalnym jest Wesley, który po znakomitych występach w Ajaxie przeniósł się do Realu Madryt, który zamienił po trzech sezonach na Inter Mediolan. We Włoszech występował cztery sezony, a od 2012 reprezentuje barwy tureckiego Galatasaray. Sukcesy z Ajaxem, dwa mistrzowskie tytuły i dwa puchary Holandii, z Realem, raz mistrzostwo Hiszpanii. Z Interem największe sukcesy, mistrzostwo Włoch, dwa razy puchar Włoch, liga mistrzów i klubowe mistrzostwo Świata, a z Galatasaray dwukrotny mistrz Turcji oraz trzykrotny zdobywca pucharu Turcji. Oprócz sukcesów klubowych, sukcesy z reprezentacją "Oranje", na MŚ w 2010 roku wicemistrzostwo i jeden z najlepszych zawodników tego turnieju. MŚ w 2014, trzecie miejsce w turnieju. Wesley jest jednym z zawodników drugiego znakomitego pokolenia Holandii, które było bardzo blisko sukcesu na wielkim turnieju. To pokolenie z Van Persim, Huntelaarem, Robbenem, Nigelem deJongiem, Heitingą czy Stekelenburgiem mogło naprawdę osiągnąć wiele, podobnie jak pokolenie Van Bastena, Gullita czy Koemana i Rijkaarda. Wesley w 121 meczach  dla reprezentacji zdobył 29 bramek.

 

Oprócz rodzeństw, które opisałem wyżej warto wspomnieć  bliźniakach  Willym i Rene Van de Kerkhof, którzy w reprezentacji występowali w latach 70 i 80 tych.Zaraz po braciach  V.d. Kerkhof plasuje się Ronald i Erwin Koeman, znakomici zawodnicy. Ronald był jednak bardziej rozpoznawalny niż Erwin. Szczególnie pamiętają go w Barcelonie. Teraz obydwoje pełnią funkcję trenerskie. Oczywiście nie mogło zabraknąć bliźniaków Franka i Ronalda De Boera, którzy, występowali w Ajaxie, Barcelonie i oczywiście w reprezentacji. Teraz próbują swoich sił jako menadżerowie. Ronald jest asystentem w Ajaxie, a Frank trenuje Inter. Nie można również zapomnieć o Richardzie i Ronie Witschge. Jest także kilka młodszych rodzeństw takich jak Jeffrey i Marciano Bruma, Jonathan i Julian DeGuzman oraz Kyle i Lorenzo Ebecilio. Ostatnia trójka jeszcze nie zachwyciła w swoich klubach i reprezentacji, może okazać się tak że nie będą wiodącymi postaciami swoich klubów i reprezentacji.

      

Jak widać w Holandii rodzeństwa jest dość sporo, ale tak jak w innych krajach, nie wszyscy przebili się do wielkiego futbolu. Pozostają tylko nieznanymi braćmi. Przygoda z piłkarskim rodzeństwem dobiega pomału końca, pozostał jeszcze jeden odcinek w którym przedstawię braci z kilku znaczących krajów w futbolu.     

     

 

continue reading Piłkarskie rodzeństwa, znani kontra nieznani, vol. 6

Piłkarskie rodzeństwa, znani kontra nieznani, vol.5

Piłkarskie rodzeństwa, znani kontra nieznani, vol.5

Kolejną część przygód o piłkarskim rodzeństwie przeniesiemy do  słonecznej Italii. Nie będzie tutaj wzmianki o braciach popularnych z gier komputerowych, czyli Mario i Luigi, którzy są włochami, jednak mieszkają na Brooklynie, a powstali w Japonii. Nieistotne jest to tylko gra komputerowa w którą pewnie każdy z was miał okazje kiedyś zagrać. W państwie przesączonym pizzą, makaronami, pięknymi kobietami, a także mafią wychowało się wielu znakomitych piłkarzy, którzy w świecie futbolu oznaczają bardzo wiele i często osiągają sukces w postaci zdobycia pucharu za mistrzostwo Świata czy mistrzostwo Europy.

Fabio Cannavaro i Paolo Cannavaro

Na pierwszy ogień idzie dwójka braci urodzonych w Neapolu. Fabio o siedem lat starszy od Paolo, był jednym z najlepszych obrońców w latach których grał. Fabio swoją karierę rozpoczął w  Napoli dla którego występował przez trzy sezony, później zdecydował się na transfer do AC Parmy, w której występowali tacy zawodnicy jak Buffon, Inzaghi, Stoiczkow, Gianfranco Zola czy Fernando Couto. Fabio poświęcił drużynie z Parmy siedem lat swojej kariery. W tym czasie udało mu się zdobyć dwa razy puchar Włoch, wygrać superpuchar Włoch oraz zdobyć Puchar UEFA. W 2000 roku zdobył wicemistrzostwo Europy, przegrywając w finale z Francją 2:1 po dogrywce. W sezonie 2002/2003 postanowił spróbować swoich sił w mocniejszym klubie którym okazał się Inter Mediolan. Spędził tam jednak tylko dwa sezony i przeniósł się do Juventusu Turyn. W czasach gry dla Juventusu został wybrany obrońcą roku. To też pozwoliło poprowadzić mu reprezentację Italii w 2006 do triumfu i zdobycia mistrzostwa Świata. Za taki sukces jako jeden z niewielu obrońców w historii otrzymał Złotą Piłkę. Sukcesy z reprezentacją nie przeniosły się jednak na piłkę klubową. Po aferze korupcyjnej w którą zamieszany był Juventus i ostatecznie został zdegradowany do serie B, Fabio zdecydował się na opuszczenie klubu z Turynu. Zainteresowanie było ogromne, a sam Fabio zdecydował się na Hiszpanię i grę dla stołecznego Realu. Kolejne trzy sezony w Realu dały mu dwa tytuły mistrza Hiszpanii. Do pełni sukcesu brakuje mu tylko zdobycia ligi mistrzów. Po trzech sezonach w Realu, wrócił do Turynu by znów przywdziewać barwy "Starej Damy" która powoli odradzała się po przymusowym spadku do serie B. Fabio swoją karierę zawiesił na kołku w sezonie 2011 po krótkim epizodzie w Emiratach Arabskich i grze dla Al-Ahli. Teraz Fabio próbuje swoich sił jako szkoleniowiec, na razie zbiera doświadczenie w klubach z Emiratów czy Chin, kto wie czy w przyszłości nie będzie prowadził któregoś klubu z europejskich potęg. Paolo młodszy z braci podobnie jak brat karierę zaczął w Napoli by później kontynuować ją w Parmie. Przez osiem sezonów w Parmie zaliczył 128 występów nie osiągając większych sukcesów. W sezonie 2006/2007 zdecydował się na powrót do Napoli z którym w sezonie 2011/2012 zdobył puchar Włoch. Obecnie Paolo gra w Sassuolo, które od dwóch sezonów wprowadziło sporo zamieszania we włoskiej lidze. Sassuolo to drużyna, która potrafi napsuć krwi najlepszym drużynom włoskiej serie A i sukcesywnie pnie się w górę tabeli, w tym roku prawdopodobnie zadebiutują w lidze Europy. Paolo odgrywa tam bardzo ważną rolę, jako środkowy obrońca, mimo swojego wieku można powiedzieć że przeżywa swoją drugą młodość. Paolo nigdy nie wystąpił w barwach "azzuri" natomiast Fabio zaliczył 136 meczów i strzelił 2 bramki.

 

Filippo Inzaghi i Simone Inzaghi

Od obrońców przenosimy się teraz do dwójki napastników, którzy mieli niesamowity zmysł do strzelania bramek, często znajdowali się na pograniczu spalonego, dlatego też nazywani byli lisami pola karnego lub po prostu cwaniakami. Tak, mowa tutaj o Pippo Inzaghim oraz jego bracie Simone. Młodszy o trzy lata od Filippo, Simone swoja karierę zaczynał w Piacenzy. Z której na początku wypożyczany był do mniejszych klubów. W sezonie 1998/1999 zdobył w 30 spotkaniach dla Piacenzy 15 bramek i zainteresowało się nim rzymskie Lazio. Drużyna "Biancoselesti" szybko zdecydowała się na transfer Simone. Przez sześc sezonów gry dla Lazio zdobył 47 bramek. Od 2004 roku Simone zmieniał raz po raz pracodawcę, to występował dla Sampdorii, Lazio, Atalanty by znów wrócić do Lazio i tam zakończyć piłkarską karierę. W reprezentacji zaliczył tylko trzy występy. Do sukcesów Simone należą superpuchar Europy, mistrzostwo Włoch, trzy razy puchar Włoch oraz dwa razy superpuchar Włoch, wszystkie trofea zdobył w barwach Lazio. Drugi, starszy z braci Filippo swoją karierę również zaczynał w Piacenzie, później występował w takich  klubach jak AlbinoLeffe, Parma, Hellas Verona czy Atalanta Bergamo(został odkryciem roku i królem strzelców), z której przeniósł się w sezonie 1997 do wielkiego Juventusu. Dla "Starej Damy" wystąpił 154 razy i zdobył 80 bramek. Z Juventusem zdobył mistrzostwo Włoch i superpuchar Włoch. Po mistrzostwach  Europy w 2000 roku Pippo zdecydował się na transfer do AC Milan, w którym zostanie na zawsze zapamiętany. Gdy Pippo występował dla "Rossonerich", to były to czasy naznaczone sukcesami dla klubu z Mediolanu. W 300 występach dla Milanu zdobył 126 bramek. Z Milanem zdobył dwa mistrzostwa Włoch, raz puchar Włoch, trzy razy superpuchar Włoch, dwa razy wygrał ligę mistrzów, dwa razy superpuchar Europy, raz klubowe mistrzostwo Świata. Oprócz tego zdobył w 2006 roku mistrzostwo Świata z reprezentacją Włoch, oraz był wicemistrzem Europy w 2000 roku. Filippo zawsze kojarzy nam się z włoską piłką, która nasączona jest pretensjami, dyskusjami, a także symulką którą stosują piłkarze, to idealnie pasowało do stylu gry popularnego Pippo. Pewnie zawsze będziemy go pamiętać z jego ciężkiego i kłótliwego charakteru , ale również z niesamowitego błysku strzeleckiego, zawsze potrafił włożyć nogę lub głowę tam gdzie nikt by się nie odważył. Teraz obydwoje próbują swoich sił w trenerce. Simone pełni funkcję trenera Lazio, a Filippo w sezonie 2014 prowadził Milan jednak bez efektu, teraz prowadzi trzecioligową Venezię. Z tej dwójki braci na pewno większość z was będzie kojarzyć Filippo, ale nie dziwi mnie to, bo gdy słyszy się nazwisko Inzaghi to na myśl przychodzi tylko jedno.

    

 

Christain Vieri i Max Vieri 

Kolejna dwójka to Christain i Max, a właściwie to Massimiliano. Max to młodszy z braci, 37 letni napastnik, który zakończył już swoja karierę w przeciwieństwie do brata występował w reprezentacji Australii. Podobno rodzina Vierich ma korzenie Australijskie. zagrał tylko 6 spotkań w reprezentacji "kangurów". Jeżeli chodzi o przynależność klubową to Max może pochwalić się występami w wielu włoskich klubach, natomiast w żadnym z nich  nie sięgnął po znaczący tytuł. Karierę zaczynał w Juventusie, w którym szybko przekonano się iż nie ma takiego talentu jak starszy brat. Dlatego też wypożyczano go do klubów trzeciej lub czwartej ligi włoskiej, aby ostatecznie sprzedać go do Triestiny z której szybko przeniósł się do Arezzo potem Novara, Lecco i Prata. Po bardzo nieudanej przygodzie we Włoszech, Max przeniósł się do Australii, tam występował dla Weymouth Wales, a w 2014 roku zakończył piłkarską karierę bez znaczących sukcesów. Inaczej wyglądała natomiast kariera starszego o sześc lat Christiana. Karierę rozpoczął w klubie z Turynu, ale nie w Juventusie, a w AC Torino. W 1995 roku przeniósł się do Atalanty Bergamo, w którym jego potencjał zauważyli włodarze, właśnie Juventusu. W "Bianconeri" Christian zaliczył tylko jeden sezon zdobywając klubowe mistrzostwo Świata oraz superpuchar Europy. Po krótkim epizodzie w Juve przeniósł się do Hiszpanii. Atletico Madryt było jego kolejnym przystankiem. Został tam królem strzelców z 29 bramkami na koncie. W 1998 roku przeniósł się do Lazio z którym zdobył superpuchar Włoch oraz puchar UEFA. Od sezonu 1999/2000 Christian przeniósł się do Interu w którym występował przez sześć sezonów. W sezonie 2002/2003 zdobył koronę króla strzelców włoskiej serie A w barwach "Nerazzurri". Po tych sześciu latach spędzonych w Interze, w którym nabawił się groźnych kontuzji i nie potrafił wrócić już do swojej największej formy, zaczął przenosić się z klubu do klubu. Grał w Milanie, Monaco, Fiorentinie i Atalancie. Zakończył karierę w 2009 roku. W kadrze zaliczył 49 spotkań i strzelił 23 bramki, pozostał w niej bez sukcesów. Podobnie jak przy poprzedniej dwójce braci, to i tutaj pierwsza myśl przy nazwisku Vieri skojarzy nam się właśnie z Christianem. Max można powiedzieć że przespał swoją karierę w klubach z niższych lig.

 

Sebastian Giovinco i Giuseppe Giovinco

Bracia urodzeni w stolicy Piemontu, czyli Turynie swoje pierwsze kroki stawiali w szkółce "Starej Damy". Pierwszy z nich starszy o cztery lata od Giuseppe bardzo szybko pokazał swoje umiejętności techniczne i włodarze Juventusu wiązali z nim wielkie nadzieje. Po występach we wszystkich grupach młodzieżowych, przyszła pora na występy w pierwszej drużynie. Jednak tam Sebastian już nie miał tak łatwo. Mimo znakomitej techniki i szybkości, ciężko było mu dostosować się do twardej włoskiej piłki. Jeżeli ma się tylko 1,64 wzrostu oraz 57 kg. wagi to ciężko walczyć z takimi obrońcami jak Materazzi czy Nesta. Po dwóch sezonach w Turynie wypożyczono go do Parmy, w której o dziwo odgrywał pierwszoplanową rolę. Juventus postanowił dać Sebastianowi jeszcze jedną szansę. Filigranowy pomocnik po raz drugi jednak nie wykorzystał swojej szansy i musiał opuścić na stałe drużynę Juventusu. W Turynie zdobył dwa mistrzostwa Włoch oraz dwa razy wygrał superpuchar Włoch. Wszyscy byli przekonani że następnym przystankiem w karierze Sebastiana będzie jakiś wielki europejski klub, a on niespodziewanie wybrał się do Stanów Zjednoczonych i reprezentuje barwy klubu z Toronto. W MLS stał się niekwestionowaną gwiazdą czarując publiczność swoją techniką oraz niesamowitymi bramkami. Trzeba jednak przyznać że mógł osiągnąć więcej w europejskiej piłce. Antoni Conte były już selekcjoner reprezentacji Włoch stwierdził przed dziennikarzami którzy dopytywali o powołanie Sebastiana na Euro 2016, iż nie powołał go ponieważ MLS nie jest porównywalna z europejską piłką i nie ma tam rywalizacji. Dla "azzuri" Sebastian wystąpił 23 razy i zdobył jedną bramkę. Giuseppe oprócz tego że wychował się w szkółce Juventusu to nie może pochwalić się większymi sukcesami. Ciągle grywa na poziomie trzeciej lub czwartej ligi włoskiej, a ma już 25 lat więc pozostaje mu coraz mniej czasu na pokazanie swojego talentu przed większą publicznością. W tym przypadku można stwierdzić że Sebastian i Giuseppe zaprzepaścili swoją szansę na wielką piłkarską karierę.

     

Mario Balotelli i Enock Balotelli

Gdy na początku pisałem o postaci Mario z gier komputerowych to  nie miało to nic wspólnego z jednym z najbardziej utalentowanych  ale i również zmarnowanych piłkarzay na Świecie. Otóż Mario Balotelli często określany był jako "Super Mario" czyli tak samo jak postać z gry komputerowej. Jak można okreslić, tego jeszcze młodego zawodnika. Utalentowany ale i krnąbrny i nieodpowiedzialny, robiący koło siebie dużo szumu. Niepotrzebnie ponieważ w piłkę grać potrafi i pokazał to nie raz, przekonali się o tym choćby Niemcy na Euro 2012, gdy w półfinale "Super Mario" strzelił dwie piękne bramki, które zadecydowały o awansie do finału. Jednak naturalizowany Włoch, który został adopotowany przez jedną z włoskich rodzin wraz ze swoim bratem Enockiem, pochodzi z Ghany. Swoją karierę rozpoczynał w barwach Lumezzane, skąd przeniósł się do Interu Mediolan. Tam pod wodzą Jose Mourinho zdobył trzy tytuły mistrza Włoch z "Nerazzurri", puchar Włoch, superpuchar Włoch, oraz wygrał lige mistrzów. Po odejściu Mourinho, Mario przeniósł się do angielskiego  Manchesteru City w którym menadżerem był Roberto Mancini, człowiek który zawsze wierzył w talent Balotelliego. Trzy sezony w "The Citizens" nie były już tak obfite, jednak udało mu się zdobyć puchar Anglii i mistrzostwo Anglii. Okres w Anglii, Mario nie zaliczył do udanych i postanowił przenieść się do odwiecznego  rywala Interu, czyli AC Milan i od tego momentu jego kariera ma wzloty i upadki. Chociaż więcej jest tych upadków. Mario w Milanie nie zrobił kariery dlatego postanowił wrócić do Anglii, tym razem do Liverpoolu, w którym również nie przekonał do siebie włodarzy i trenerów. Od półtorej sezonu szuka nowego  pracodawcy jak na razie bezskutecznie. Mimo swoich pajacowatych zachowań Mario pewnie znakomicie poradziłby sobie w wielkim europejskim klubie, jednak nie wiadomo czy nie skończy w jakimś trzecio lub czwartoligowym klubie. W reprezentacji zagrał w 33 spotkaniach, zdobył 13 bramek i jest wicemistrzem Europy z 2012 roku. Enock Balotelli natomiast to  23 letni zawodnik, który nie pokazał się jeszcze szerszej publiczności i wydaje się że może do tego nigdy nie dojść, cały czas występuje na poziomie czwartej ligi włoskiej. Nie zapowiada się również na to by miał szansę na transfer do wyższej ligi. Jedyne co może to pochwalić się starszym bratem. Kto wie czy za kilka sezonów nie zobaczymy braci Balotelli w jednym klubie, szkoda że tylko na poziomie trzecio lub czwartoligowym.

 

Christian Maldini i Daniel Maldini

Ostatnia para braci, może nie jest znana nikomu, ale nazwisko zobowiązuje. Każdy kojarzy bowiem rodzinę Maldini. Tak na pierwszą myśl przychodzi znakomity niegdyś piłkarz oraz trener, niestety już nieżyjący Cesare, jak i jego syn Paolo, legenda Milanu, który od początku swojej kariery aż do końca był wierny barwom "Rossonerich" zdobywając z nimi 26 tytułów krajowych i europejskich, jedynie z reprezentacją brakuje mu zwycięstwa w najważniejszych turniejach. Udało mu się osiągnąć jedynie wicemistrzwo Europy i Świata. Rodzina Maldinich to jedna z najpopularniejszych rodzin w piłkarskim Świecie. Ojciec piłkarz i terner. Jego syn również piłkarz i od niedawna jeden z właścicieli klubu w Stanach Zjednoczonych, Miami FC. Synowie Christian i Daniele zaczynają swoje kariery oczywiście w klubie z Mediolanu. Starszy, 20 letni Christian, gra już na poziomie U-20 w Milanie i powoli powinien wkradać się do pierwszego zespołu drużyny prowadzonej przez byłego znakomitego napastnika Vincenzo Montellę. Młodszy z braci, 14 letni Daniel, w przeciwieństwie do  reszty, swoją karierę zaczyna na pozycji napastnika, a nie obrońcy  jak mówi zwyczaj w rodzinie Maldinich. Na ta chwilę nie wiemy jak rozwinie się kariera Christaian i Daniela, miejmy nadzieję że zapiszą równie znakomitą kartę w historii futbolu co dziadek Cesare i ojciec Paolo.

    

Kolejna część rodzinnych pojedynków piłkarskich została przedstawiona, pozostaje jeszcze kilka tego typu cykli, artykułów które chciałbym przedstawić. Następnym krajem będzie kolejna futbolowa nacja, która mimo wielkich piłkarskich talentów oraz bardzo ciekawego podejścia do futbolu jeszcze nie osiągneła sukcesu i kto wie czy kiedykolwiek im się to uda. Tym krajem będzie Holandia w której piłkarskich rodzeństw jest na potęgę.

continue reading Piłkarskie rodzeństwa, znani kontra nieznani, vol.5

Piłkarskie rodzeństwo, znani kontra nieznani, vol. 4

Piłkarskie rodzeństwo, znani kontra nieznani, vol. 4

Kolejna, czwarta już część piłkarskich pojedynków pomiędzy rodzeństwem przenosi się do niedawnego gospodarza tegorocznych Mistrzostw Europy, czyli do Francji. Bogata historia jaką posiada kraj Napoleona, pozwoliła wypromować się kilku rodzeństwom, niektórych znamy z codziennego oglądania spotkań piłki nożnej. Jednak każdy z tych znanych piłkarzy często posiada braci, którzy również próbują swoich sił w futbolu, ale nie do końca udaje im się zaistnieć, a niektórzy z nas nawet nie mają pojęcia że ktoś taki istnieje.

Eric Cantona i Joel Cantona

Gdy słyszymy nazwisko Cantona, to pierwsze co przychodzi nam na myśl, piłkarz kuriozum. Dlaczego, otóż Eric posiadał niesamowitą technikę oraz umiejętności do gry w piłkę, jednak nie zawsze utrzymywał nerwy na wodzy, co skutkowało wieloma karami. Eric posiadał swój własny znak rozpoznawczy, pewnie wszyscy wiecie, było to podniesiony kołnierzyk na koszulce, który wyróżniał go w każdym spotkaniu. Kiedyś zażartowano nawet że gdy skończą produkować koszulki z kołnierzykami to Eric zakończy piłkarską karierę. Eric osiągnął wiele sukcesów w swojej piłkarskiej karierze i nie tylko. Mało kto jednak wie iż brat Erica o dwa lata młodszy Joel, również próbował swoich sił jako profesjonalny piłkarz. Joel zaczął i zakończył swoją karierę w Olympique Marsylia, ale występował również w kilku innych  francuskich i zagranicznych klubach, był w Rennes i Angers, w Belgii w Royal Antwerp, a także na Węgrzech w Ujpescie, oraz epizody w angielskich klubach takich jak Peterborough i Stockport. W żadnym z tych klubów tak naprawdę nie zaistniał, uzbierał kilka nieznaczących występów, nie osiągając żadnego znaczącego  sukcesu. Eric natomiast wychował się w AJ Auxerre, później grał w Marsylii, Bordeaux czy Montpellier, a w 1991 roku na stałe przeniósł się do Anglii. Dwa udane sezony w Leeds United profitowały transferem do Manchesteru United, w którym występował przez pięć sezonów. W 185 meczach zdobył dla "Czerwonych Diabłów" 82 bramki. Przez pięć sezonów w United, Eric zdobył pięć mistrzostw kraju, dwa razy puchar Anglii. Oprócz trofeów w Anglii, Eric może dopisać sobie dwa mistrzostwa ligi francuskiej w barwach Marsylii. W reprezentacji "trójkolorowych"  nigdy nie zachwycał, wystąpił tylko na Euro 92, uzbierał 45 występów dla swojego kraju, strzelając 19 bramek. Teraz Eric jest dyrektorem sportowym w New York Cosmos, a po zakończeniu swojej piłkarskiej kariery, próbował swoich sił w piłce plażowej oraz zagrał w kilku filmach, a także prowadził programy dokumentalne o tematyce piłki nożnej oczywiście. Przy tej dwójce wybór oczywiście jest prosty, nikomu nie znany Joel nie miał szans na to by wznieść się ponad wyżyny umiejętności swojego brata Eric'a.

 

Bruno Cheyrou i Benoit Cheyrou

Wychowankowie Lille, do wielkiego świata futbolu wkroczyli na przełomie 1999 a 2000 roku. Bruno o trzy lata starszy od Benoit po dwóch znakomitych sezonach w barwach Lille, przeniósł się do  FC Liverpool. W barwach "The Reds" uzbierał 38 występów i zdobył 5 bramek. Nie tak miała wyglądać jego przygoda z angielską piłką. Bruno musiał odejść z angielskiego klubu i wrócił do ojczyzny. Na zatrudnienie zdecydowała się Marsylia, w której również nie zabawił długo, kolejny transfer do Bordeaux, a potem jeszcze jeden do Rennes, w którym w końcu znalazł miejsce na dłużej. 103 spotkania w barwach Rennes i 9 bramek przez 4 sezony, to nie jest jakiś fantastyczny dorobek. Dlatego też włodarze Rennes sprzedali Bruno do Nantes w którym zakończył karierę w 2012 roku. Młodszy brat, Benoit po sześciu latach spędzonych w Lille, przeniósł się na trzy sezony do Auxerre. W 2007 roku zakontraktowała go Marsylia, w której występował przez 8 sezonów, występując w 304 meczach i zdobywając 28 bramek, wygrywając przy tym mistrzostwo Francji w 2010 roku. Teraz Benoit występuje w MLS w drużynie Toronto FC. To właśnie Benoit okazał się lepszy w tym pojedynku braci. Chociaż trzeba przyznać że obydwoje mieli lepsze papiery na granie, ale nie do końca wykorzystali swoje umiejętności.

 

Florent Malouda i Lesly Malouda

Dwójka braci z Gujany Francuskiej, kolonii należącej do Francji swoje kariery rozpoczynali w takich klubach jak Chateauroux, czy Lens. Pierwszy z nich starszy o cztery lata Florent szybko pokazał swoje umiejętności i przeniósł się do Guingamp, z którego  wykupił go wielki Olympique Lyon, w którym stał się jedną z wielu gwiazd francuskiej piłki. W Lyonie, Florent przez cztery sezony wygrał 4 razy mistrzostwo kraju. Dobre występy we Francji zostały zauważone przez włodarzy Chelsea do której przeniósł się w 2007 roku. Z drużyną z Londynu Florent wygrał mistrzostwo Anglii oraz zdobył ligę mistrzów, a także trzy razy triumfował w Pucharze Anglii. Z reprezentacją zajął drugie miejsce na Mistrzostwach Świata w 2006 roku. Teraz kończy swoją karierę w Indyjskim Delhi Dynamos. Lesly natomiast słabo spisywał się w Lens, dlatego też zmienił barwy klubowe na Dijon, w którym bezskutecznie próbował odbudować swoją formę i karierę, od 2014 roku pozostaje bez klubu. Tutaj porównanie jest bardzo proste Florent wykorzystał swój talent i osiągnął sukces, Lesly pozostaje tylko bratem znanego Florent'a.
     

Franck Ribery, Francois Ribery i Steven Ribery

Trójka braci, z których najbardziej znanym jest Franck. 33 letni piłkarz występujący w Bayernie Monachium, a wcześniej w Marsylii i Galatasaray Stambuł. Pierwsze piłkarskie kroki stawiał w klubie z Lille. Franck jest najbardziej utytułowanym graczem z rodziny Ribery. Młodszy o 4 lata Francois nigdy nie występował na poziomie profesjonalnym, bardziej ocierał się o ligi okręgowe, a swoją karierę zakończył w 2011 roku w klubie Bayonne. Wracając do Franck'a, który w swojej karierze zdobył 6 tytułów mistrza Niemiec, 5 razy Puchar Niemiec, ligę mistrzów i klubowe mistrzostwo Świata, a także indywidualne nagrody jak piłkarz roku w 2007 i 2008 roku we Francji i Niemczech. Najważniejszy sukces to Złota piłka z 2013 roku. Wszystkie te sukcesy osiągnął grając dla monachijskiego Bayernu. Brakuje mu tylko sukcesu z reprezentacją Francji, dla której w 81 spotkaniach zdobył 16 bramek. Najmłodszy z braci Steven dopiero wkracza w światowy futbol w 2013 roku przeniósł się ze szkółki RC Lens do niemieckiego Bayernu, w którym występuje najstarszy Franck. Kto wie czy to nie Franck pilnuje i koordynuje najmłodszego z braci,  tak by osiągnął sukces i pokazał się szerszej publiczności, a umiejętnościami i sukcesami przebił samego Franck'a. Może za kilka sezonów się przekonamy jaki talent posiada Steven.   

     

Paul Pogba, Florentin i Mathias Pogba

Kolejna trójka braci, z których najbardziej rozpoznawalny teraz jest Paul, swoim niedawnym rekordowym transferem z Juventusu do Manchesteru United, wzbudził wiele emocji wśród kibiców piłki nożnej. Najdroższy transfer w dziejach futbolu, właśnie został pobity przez tego młodego pomocnika, który brylował w Juventusie i był głównodowodzącym ekipy "Bianconerich". Teraz występuje w klubie w którym już raz próbował swoich sił. Jednak sam Sir Alex Ferguson nie poznał się na wychowanku  francuskiego Le Havre. Paul ma dopiero 23 lata, a już zdobył 4 tytuły mistrza Włoch z Juventusem, zdobył mistrzostwo Świata do  lat 20. Niedawno został wicemistrzem europy na Euro 2016. W Reprezentacji rozegrał 38 meczów i zdobył 6 bramek. Jest  kluczową postacią "trójkolorowych" . Paul mógł wybrać grę między reprezentacją Francji, a reprezentacją Gwinei, zdecydował się na Fracnję, w przeciwieństwie do swoich braci bliźniaków Florentin'a i Mathias'a. Bliźniacy którzy są starsi od Paul'a o trzy lata, znajdują się w cieniu Paul'a. Nie oznacza to jednak że występują w słabszych klubach. Florentin reprezentuje barwy St. Etienne, a Mathias gra w szkockim Patrick Thistle. Florentin swoją karierę rozpoczynał w Celcie Vigo, skąd trafił do CS Sedan, a później do St. Etienne. W reprezentacji Gwinei wystąpił 16 razy. Mathias natomiast przygodę z piłką również zaczął w Celcie Vigo, potem występował w Wrexham, Crewe Alexandria, Pescarze, Crawley Town, a teraz Patrick Thistle. dla Gwinei wystąpił jak na razie tylko 3 razy. Bliźniacy Pogba muszą uznać wyższość młodszego Paul'a, który w przeciągu kilku sezonów stał się niekwestionowaną i pożądaną przez najlepsze kluby gwiazdą. Wątpię aby Florentin czy Mathias mogli kiedykolwiek dorównać najmłodszemu z braci.

continue reading Piłkarskie rodzeństwo, znani kontra nieznani, vol. 4